Skip to content Skip to sidebar Skip to footer

Дали вакцините навистина го спасија светот?

Најчестиот наратив кој се користи како аргумент за туркање на вакцините е дека тие нѐ спасија, ако не беа тие – инфективните болести ќе нѐ избришеа од лицето на Земјата. Исто така, дека антиваксерите ќе ги вратат одамна „искоренетите“ болести. Друг момент е и „имунитетот на стадото“. Џеј Би Хендли дава уште еден осврт на историјата на инфективните болести и нивното учество во падот на смртноста од 1900-те години. Податоците се јавно достапни, но очигледно добро затрупани под велот на официјално прифатените догми.


Од 1900-та година, стапката на смртност во Америка и другите земји од првиот свет се намали за приближно 74%, создавајќи драматично подобрување во квалитетот на животот и очекуваниот животен век за Американците. Стапката на смртност најмногу се намали поради значителното намалување на смртните случаи предизвикани од инфективните болести.

Но, како се случи ова? Зошто стапката на смртност опадна толку нагло?

Ако ги слушате промоторите на вакцините, одговорот е едноставен –  вакцините нѐ спасија. Она што е лудо за овој наратив е тоа колку е лесно да се побие, податоците се пред нас. Фактот дека овој лесно докажлив, лажен наратив опстојува, сепак, ни кажува многу за светот во кој живееме и се надевам дека ќе ги поттикне родителите да ја преиспитаат вистинитоста на многу од наративите што се презентираат за вакцините и самите да направат нивно сопствено истражување.

1970 година, д-р Едвард Х. Кас

 

 

Стоејќи пред своите колеги на 19 октомври 1970 година, д-р Едвард Х. Кас од Харвард одржа говор на годишниот состанок на Здружението за заразни болести на Америка. Во тоа време, д-р Кас всушност беше претседател на здружението, што ги направи уште пошокантни работите што тој имаше да ги каже за вакцините и нивното влијание врз намалувањето на стапката на смртност во Америка, барем според денешните стандарди.

Педесет и три години по говорот на д-р Кас, вакцините добија митолошки статус во многу делови од нашиот свет, наметнати од луѓето кои имаат најголема корист од нивната употреба. Секако вакцините го спасија светот! Секако дека секое дете треба да ја прими секоја вакцина! Ако не вакцинирате, ќе овозможите враќање на смртоносните детски болести! Ако не вакцинирате, вашето дете ќе умре! Ако ги доведувате во прашање вакцините, макар и малку, вие сте „антиваксер“ кој треба да се избегнува и отфрли!

Но, што ако поголемиот дел од историјата за улогата на вакцините во намалувањето на смртноста не е ни точна?

 

Во својот познат говор, д-р Кас им посочи на своите колеги од областа на инфективните болести, предупредувајќи ги дека извлекувањето лажни заклучоци за ЗОШТО стапките на смртност толку многу се намалиле, може да ги натера да се фокусираат на погрешни работи. Како што објасни:

…ние прифативме некои половина вистини и престанавме да ги бараме сите вистини. Главните половина вистини беа дека медицинските истражувања ги исфрлија големите убијци од минатото – туберкулоза, дифтерија, пневмонија, пуерперална сепса, итн. – и дека медицинските истражувања и нашиот супериорен систем на медицинска нега беа главни фактори кои го продолжуваат животниот век, обезбедувајќи го американскиот народ со највисоко ниво на здравје достапно во светот. Дека ова се половина вистини е познато, но можеби не е толку добро познато како што треба“.

 

Д-р Кас потоа сподели неколку табели со своите колеги. Се обидувам да замислам како претседател на Здружението за заразни болести на Америка споделува една од овие графикони денес на состанок на службениците за јавно здравје… Замислувам како некој го исклучува напојувањето во просторијата каде што се претставува, а потоа го собираат и го одведуваат од сцената… Еве го првиот пример на графиконот што д-р Кас го сподели во 1970 година:

 

Средна годишна смртност од морбили кај деца под 15 год., Англија и Велс

 

 

Но, почекајте малку, табелата на д-р Кас не ја вклучува ни вакцината против мали сипаници… што дава? Па, во 1970 година, вакцината против мали сипаници штотуку почна да се применува, и како што можете јасно да видите, морбилите одамна доживеале драматичен пад на смртноста.

Со пертусис (Магарешка кашлица), тој презентираше слична табела:

 

Средна годишна стапка на смртност од пертусис кај деца под 15г. возраст, Англија и Велс

 

Во овој случај, всушност можете да видите кога е воведена вакцината против пертусис. Тој, исто така, покажа табела за шарлах, што ја зголемува конфузијата за улогата на вакцините, бидејќи никогаш не постоела вакцина против шарлах, а сепак табелата за огромен пад на смртноста од шарлах изгледа многу слична на морбилите и пертусис:

 

Средна годишна стапка ма смртност од шарлах кај деца под 15г. возраст, Англија и Велс

 

Што е поентата?

 

Д-р Кас се обидуваше да им каже едноставна точка на своите колеги, но со длабоки импликации за јавното здравје. Неговата поента беше толку важна, ќе го цитирам со навистина голем фонт за да се обидам да го доловам она што тој им предочуваше:

Д-р Кас се заложи со своите колеги да бидат отворени за разбирање ЗОШТО заразните болести толку драматично се намалија во САД (како и во другите земји од првиот свет). Дали беше тоа исхрана? Санитарни методи? Намалување на гужвата во домовите? (Оттогаш дознавме дека одговорот на сите три прашања е „Да.“) Тој ги охрабри своите колеги да внимаваат да не избрзуваат со заклучоци предвреме и да одржуваат објективност и „да се посветат на новите можности“.

За наша среќа, говорот на д-р Кас од тој ден беше зачуван за потомството, бидејќи беше отпечатен во целост во медицинско списание. Всушност, тоа е списание што самиот д-р Кас го основал, The Journal of Infectious Diseases, а неговиот говор е наречен „Инфективна болест и социјални промени“. Има многу работи во врска со говорот на д-р Кас кои ми го одземаат здивот, особено со оглед на тоа што тој беше претседател на Здружението за заразни болести на Америка. Имено:

  1.  Тој никогаш не ги нарече вакцините како „најголемиот изум на човештвото“ или еден од другите многу хиперболични начини на кои вакцините постојано се опишуваат од промоторите на вакцините во печатот денес. Вакцините не беа одговорни за спасување на „милиони животи“ во Соединетите Држави, како што добро знаеше д-р Кас.
  2. .Всушност, тој воопшто не им даде голема заслуга на вакцините за драматичниот пад на смртноста во развиениот свет. Што има смисла, бидејќи ниту еден од податоците што ги имаше, не го поддржуваат тој став… Што ме натера да се запрашам, „дали некој се обиде да го стави придонесот на вакцините за падот на човечката смртност во 20 век во контекст? Кажано поинаку, дали има податоци што мерат точно колкаво влијание имаа вакцините во спасувањето на човештвото?  Да, навистина има. Продолжете да читате.

 

 

Мекинли и МекКинли: Најпознатата студија за која никогаш не сте слушнале

 

 

Нема да биде најлесно за читање на светот, но се надевам дека ќе одвоите време да го прочитате секој збор. Во 1977 година, епидемиолозите од Универзитетот во Бостон ( маж и жена) Џон и Соња Меккинли ја објавија својата студија за улогата што вакцините (и другите медицински интервенции) ја одиграа во огромниот пад на смртноста забележан во дваесеттиот век, тој број од 74% за кој зборував во мојот воведен пасус. Не само тоа, туку нивната студија предупреди на самото однесување што сега го гледаме во светот на вакцините. Имено, тие предупредија дека група профитери може да земат повеќе заслуги за резултатите од интервенцијата (вакцините) отколку што заслужува интервенцијата, а потоа да ги искористат тие лажни резултати за да создадат свет во кој нивниот производ мора да го користат сите. Сериозно, тие предвидуваа дека тоа ќе се случи. (Вреди да се напомене дека студијата  на МекКинлиеви се бараше да се проучува во секое медицинско училиште.)

Објавена во 1977 година во The Millbank Memorial Fund Quarterly, студијата на Меккинлиеви беше насловена како „Сомнителниот придонес на медицинските мерки за падот на смртноста во Соединетите Држави во дваесеттиот век“. Студијата јасно докажа, со податоци, нешто што некои може да го сметаат денес за медицинска „ерес“. Имено:

„дека воведувањето специфични медицински мерки и/или проширувањето на медицинските услуги генерално не се одговорни за поголемиот дел од современиот пад на смртноста“.

Под „медицински мерки“, тие навистина подразбираа СЀ што смисли модерната медицина, без разлика дали тоа се антибиотици, вакцини, нови лекови на рецепт, што и да е. Студијата на Меккинлеви од 23 страници навистина треба да се чита од корица до крај, но накратко тие се обидоа да анализираат колкаво влијание имаа медицинските интервенции (антибиотици, хирургија, вакцини) врз овој огромен пад на стапката на смртност помеѓу 1900-та и 1970-та година:

Еве некои од главните точки на нивниот труд:

  • 92,3% од падот на стапката на смртност се случил помеѓу 1900 и 1950 година [пред да постојат повеќето вакцини]
  • Медицинските мерки „се чини дека придонеле малку за севкупниот пад на смртноста во Соединетите Држави од околу 1900 година – во многу случаи беа воведени неколку децении откако веќе започна забележителен пад и немаше забележливо влијание во повеќето случаи“.

 

Смртност кај мажи и жени во САД, 1900-1973

 

И, еве ги двете главни моменти…

„Дури и да се претпостави дека оваа промена целосно се должи на вакцините, тогаш само околу еден процент од падот по интервенциите за болестите разгледани овде може да се припише на медицински мерки. Наместо поконзервативно, ако некои од последователните падови на стапката на смртност од пневмонија, грип, голема кашлица и дифтерија се припишат на медицински мерки, тогаш можеби 3,5 проценти од падот на вкупната стапка на смртност може да се објасни со медицинска интервенција во главните заразни болести кои се разгледуваат овде. Навистина, имајќи предвид дека токму за овие болести медицината тврди најголем успех во намалувањето на смртноста, 3,5 проценти веројатно претставува разумна горна граница на проценката на вкупниот придонес на медицинските мерки за падот на смртноста во САД од 1900-та година“.

На едноставен јазик: од вкупниот пад на смртноста од 1900-та година, тој број од 74% што постојано го споменуваат, вакцините (и другите медицински интервенции како антибиотиците) се одговорни за некаде помеѓу 1% и 3,5% од тој пад. Кажано поинаку, најмалку 96,5% од падот (и веројатно повеќе од тоа бидејќи нивниот број ги вклучува СИТЕ медицински интервенции, не САМО вакцините) немаше никаква врска со вакцините.

И тогаш Меккинлиеви напишаа нешто што ме натера да се смеам гласно, затоа што тоа е нешто што го гледаме секој ден во денешниот свет опседнат со вакцини:

Денес не е невообичаено биотехнолошкото знаење и специфичните медицински интервенции да се повикуваат како главна причина за поголемиот дел од модерниот (дваесеттиот век) пад на смртноста. Одговорноста за овој пад често ја преземаат или им се припишува на денешните главни корисници на ова преовладувачко објаснување“.

Звучи познато?

 

 

2000-та година – ЦКБ го става последниот клинец на ковчегот

 

Во 1970 година, д-р Кас ја покрена идејата дека службениците во јавното здравство треба да бидат внимателни да не им дадат признание на погрешните работи за огромниот пад на стапката на смртност во дваесеттиот век во развиениот свет. Во 1977 година, докторите McKinlay & McKinlay доставија податоци околу идеите на д-р Кас и покажаа дека вакцините (и другите медицински интервенции) се одговорни за помеѓу 1-3,5% од вкупниот пад на смртноста од 1900-та година.

Во 2000-та година, научниците од ЦКБ ги потврдија сите овие податоци, но исто така обезбедија повеќе увид во работите кои всушност доведоа до пад на смртноста.

 

 

Објавено во септември 2000-та година во списанието Педијатрија и насловено: „Годишно резиме на виталните статистики: Трендови во здравјето на Американците во текот на 20-тиот век“, епидемиолозите од Џон Хопкинс и од Центрите за контрола на болести го потврдија она што веќе го научивме од Меккинли и Мекинли:

„Така, вакцинацијата нема удел во импресивниот пад на смртноста забележан во првата половина на векот… скоро 90% од падот на смртноста од заразни болести кај децата во САД се случи пред 1940 година, кога беа достапни малку антибиотици или вакцини“.

Студијата продолжи да ги објаснува работите кои всушност биле одговорни за масовниот пад на смртноста:

„Третман на вода, безбедност на храна, организирано отстранување на цврст отпад и јавна едукација за хигиенските практики“. Исто така, „подобрувањето на пренатрупаноста во градовите во САД“ одигра голема улога.

Чиста вода. Безбедна храна. Исхрана. Водовод. Хигиена. Ова беа основните причини поради кои смртноста толку нагло се намали. Барем според податоците и објавената наука.

 

 

Понова историја

 

Добивам навистина силни реакции кога ја споделувам оваа табела, составена од податоците на ЦКБ:

 

Стапка на покриеност со вакцини, САД – 1985 год.

 

Оваа табела е составена од оваа база на податоци обезбедена од ЦКБ. Можете да видите дека девет вакцини што ги даваме на децата денес не постоеле во средината на 1980-тите. Покрај тоа, стапките на вакцинација за трите вакцини што постоеја се движеа близу 60% или помалку дури во средината на 1980-тите. Денес, стапките на вакцинација се над 90% за американските деца. Мислам дека е фер да се праша: „Зошто толку паника“? Ако размислувате за оваа табела доволно долго, ќе сфатите колку е глупав често повикуваниот поим за „имунитет на стадото“, бидејќи очигледно не можевме да бидеме ни блиску до имунитетот на стадо предизвикан од вакцината во средината на 1980-тите. Всушност, денес навистина не сме поблиску, бидејќи стапките на вакцинација кај возрасните остануваат толку ниски, а дејството на вакцините опаѓа со текот на времето.

 

 

Зошто вистината е важна

 

Како што предупредија Меккинли и Меккинли, ако се издвои погрешната интервенција (како вакцините) како причина поради која Американците и остатокот од првиот свет доживеаа вакво драматично намалување на смртноста во 20 век, таа дезинформација може да се злоупотреби за да се прават работи како:

 

 

 

  • Брзо зголемување на бројот на вакцини дадени на децата;
  • Малтретирање на родителите кои избрале да следат различен распоред за вакцини и правејќи ги да се чувствуваат виновни;
  • Да се направат вакцините задолжителни;
  • Да се зборува за вакцините со толку почитувани термини што дури и нивно преиспитување (како што правам во овој напис) се смета за неодговорно.
  • И да се негира дека повредите од вакцините се случуваат со високи стапки, за да се задржи целата машина да се движи во вистинската насока. (Патем, најдобрата претпоставка за стапката на повреди од вакцини е околу 2% од луѓето кои примаат вакцини, според оваа студија нарачана и платена од ЦКБ кога тие всушност го автоматизирале следењето на повредите од вакцините. „Еден во милион“ фигурата што ја фрлаат промоторите на вакцините е едноставно неиздржлива лага.)

 

 

Африка и другите земји од третиот свет

 

Промоторите на вакцините често цитираат статистички податоци за денешните смртни случаи од заразни болести кои звучат длабоко алармантно. Користејќи примери на болест како морбили, тие би можеле да објаснат колку деца сè уште умираат од морбили секоја година, и затоа е многу важно СЕКОЈ американски родител да го вакцинира своето дете за мали сипаници.

Се разбира, она што тие не го спомнуваат е дека овие смртни случаи од заразни болести се случуваат на места кои сè уште имаат услови за квалитет на живот слични на американските деца од раните 1900-ти. Лоша исхрана. Без водовод и фрижидери. Лоши хигиенски практики. Пренатрупани услови за живеење. Сите работи кои всушност најмногу влијаеле на стапката на смртност сè уште не се решени во одредени делови на Африка и други земји од третиот свет, а САМО спроведувањето на вакцините нема да ги промени фактите. Ова беше поентата на д-р Кас на прво место: знајте што всушност доведе до пад на стапката на смртност и направете повеќе од тоа!

Всушност, имаме некои податоци кои покажуваат дека вакцинирањето на децата кои живеат во ситуации кога имаат лоша исхрана и недостаток на санитарни услови, всушност може да направи повеќе штета отколку добро.

 

 

Студијата на Аби

 

Објавена во рецензираното списание EBioMedicine во 2017 година, студијата е насловена како „Воведување на вакцина против дифтерија-тетанус-пертусис и орална детска парализа кај малите доенчиња во урбана африканска заедница: природен експеримент“. Истражувачите од Истражувачкиот центар за витамини и вакцини, Statens Serum Institute (Данска) и Bandim Health Project внимателно ги разгледаа податоците од западноафриканската нација Гвинеја-Бисао. Научниците во оваа студија внимателно го истражуваа концептот на НЕВ, „неспецифични ефекти“ на вакцините, што е фантастичен начин да се каже дека вакцините може да го направат детето поподложно на други инфекции. Тие преку податоците за африканските деца кои биле вакцинирани со вакцината ДТП откриле дека вакцинираните:

Д-р Питер Аби

 

„…беа поврзани со 5 пати поголема смртност отколку невакцинираните. Ниту една проспективна студија не покажала корисни ефекти при преживување од ДТП. . . . ДТП е најкористената вакцина. . . . Сите моментално достапни докази сугерираат дека вакцината ДТП може да убие повеќе деца од други причини, отколку што спасува од дифтерија, тетанус или пертусис. Иако вакцината ги штити децата од целната болест, таа истовремено може да ја зголеми подложноста на неповрзани инфекции“.

Во лаички термини, тоа значи дека давањето на вакцината ДТП на децата од Африка може да го разболи детето од други инфекции. Се чини дека во Африка условите за живот се поважни од вакцината (како што многу би очекувале од работата на д-р Кас и д-рите Меккинли), а вакцината ДТП навистина направи повеќе штета отколку корист.

(Вреди да се напомене дека д-р Аби беше високо ценет истражувач за вакцини додека не ја објави оваа студија во 2017 година. Дознав дека тој оттогаш ги изгубил своите извори на финансирање. Добредојдовте во денешниот свет на „науката“ за вакцини.)


Погледнете што д-р Питер Аби имаше да каже за ДТП вакцината после своето четириесет годишно истражување, во говорот одржан на Симпозиумот за научна слобода, Копенхаген, 9 март 2019 година.

 

 

Секое второ дете

 

Имаме уште еден реален светски пример за овој феномен од доцните 1970-ти. Д-р Арчи Калокеринос направи едноставно откритие, како што објаснува:

 

 

„На почетокот тоа беше само едноставна клиничка опсервација. Забележав дека многу доенчиња, откако примиле рутински вакцини како тетанус, дифтерија, детска парализа, голема кашлица или што и да е, се разболеле. Некои станаа екстремно болни, а всушност некои умреа. Тоа беше набљудување, тоа не беше теорија. Така, мојата прва реакција беше да ги разгледам причините зошто тоа се случи. Се разбира, открив дека е поверојатно да се случи кај доенчиња кои биле болни во моментот на примање на вакцината, или доенчиња кои биле болни неодамна или доенчиња кои инкубираат инфекција. Се разбира, во раните фази на инкубација, не постои начин некој да ја открие болеста. Тие се појавуваат подоцна.

Понатаму, некои од реакциите на вакцините не беа оние што беа наведени во стандардната литература. Тие беа навистина многу чудни реакции. Трета опсервација беше дека со некои од овие реакции кои вообичаено резултираа со смрт, открив дека можам да ги сменам со давање големи количини на витамин Ц интрамускулно или интравенозно. Се разбира, би се очекувало дека властите ќе се заинтересираат за овие набљудувања што резултираа со драматичен пад на стапката на смртност на доенчињата во областа под моја контрола, многу драматичен пад. Но, наместо да се интересираат, нивната реакција беше екстремно непријателство. Ова ме принуди да го разгледам прашањето за вакцинацијата понатаму, и колку подалеку го разгледував, толку повеќе бев шокиран. Открив дека целата работа со вакцините е навистина огромна измама. Повеќето лекари се убедени дека тие се корисни, но ако ја погледнете соодветната статистика и го проучите примерот на овие болести, ќе сфатите дека тоа не е така“.

Д-р Калокеринос, исто така, рече нешто во 1995 година што се чини дека студијата на д-р Аби можеше да го потврди во 2017 година:

„И ако сакате да видите каква штета прават вакцините, не доаѓајте во Австралија или Нов Зеланд или на кое било место, одете во Африка и ќе ја видите таму“.

 

Ние всушност ја знаевме вистината во раните 1900-ти, дури и пред брзиот пад на смртноста…

Англичанецот Џон Томас Бигс беше санитарен инженер во неговиот град Лестер и мораше активно да реагира на епидемијата на вариола вера. Тој брзо дозна дека исходите на јавното здравје од санитарните услови значително го надминуваат влијанието на вакцинацијата (каде што виде драматични повреди и неефикасност од вакцината). Тој напиша уникатно дело во 1912 година, Лестер: Санитација наспроти вакцинација. Пред повеќе од сто години, г-дин Бигс го откри она што ЦКБ го потврди во 2000-та година: Ништо не штити од заразни болести како правилната санитација.

Тој објасни:

„Лестер обезбеди, и со заповед и со пример, непобитен доказ за способноста и влијанието на санитарните системи, не само во борбата и контролирањето, туку и во практичното исфрлање на заразните болести од неговата средина. . . . Ново планиран град според најсовремените принципи на просторот и воздухот, и усвојувањето на ‘Лестер методот‘ на санитарни услови, може да се спротивстави не само на вариола вера, туку и на другите заразни, ако не и на речиси сите зимотични, болести“.

 

Д-р Ендрју Веил, често цитираниот славен лекар, ја зајакнува поентата, објаснувајќи дека „медицината ја презеде заслугата што не ја заслужува за некои напредоци во здравството. Повеќето луѓе веруваат дека победата над заразните болести од минатиот век дојде со пронаоѓањето на имунизациите. Всушност, колера, тифус, тетанус, дифтерија и голема кашлица, а и другите беа во опаѓање пред да станат достапни вакцините за некои од нив – резултат на подобри методи на санитација, отстранување на отпадни води и дистрибуција на храна и вода“.

 

 

Вистинска животна лекција од заклучувањето?

 

Во 2020-та година, Ејми Бекер и Марк Блаксил ја објавија оваа извонредна анализа со наслов: Лекции од заклучувањето: Зошто умираат толку многу помалку деца? Треба да се прочита во целост, но покренува големо прашање: дали сите причини за смрт на деца се намалени за време на заклучувањето, а особено оние со SIDS – затоа што бебињата не се вакцинираат? Тие пишуваат:

„Ковид-19 е единствен меѓу неодамнешните пандемии по тоа што бројот на смртни случаи е мерлив, реален и убедлив. Исто така, речиси сигурно е дека ќе биде минлив, но тоа нема да ја спречи пропагандната машинерија да турка напред. Меѓутоа, како што вели поговорката, ‚најдобро поставените планови на глувците и мажите честопати одат наопаку‘. Она што никој не би го предвидел однапред за ‚Ковид19‘ е дека екстремниот одговор на заклучување произведе природен експеримент кој всушност ги доведува во прашање самите акции – широко распространети, задолжителни вакцини за сите – за кои се залагаше заедницата за заразни болести и јавното здравје со години. Треба да жалиме за смртта на постаритете жители од старечки дом на Менхетен, но и да внимаваме на стотиците избегнати смртни случаи на доенчиња. Само со таква рамнотежа ќе ги извлечеме соодветните лекции од пандемијата и заклучувањата што следеа по неа“.

 

 

Конечно

 

Болестите преку бројки во САД, пред вакцините

 

Вакцините не го спасија човештвото. Нивното влијание беше некаде помеѓу 1-3,5% од вкупниот пад на стапката на смртност. Подобрувањето на санитарните услови и животниот стандард навистина го направи тоа (исхрана, услови за живот итн.). Дали вакцините придонесоа за мало намалување на одредени акутни заболувања? Да, но нивната релативна корист често се преувеличува до крајност, а потоа се користи за малтретирање, чувство на вина и заплашување на родителите.

Па дали велам дека никој не треба да вакцинира? Не, не велам. Вакцините обезбедуваат привремена заштита од одредени акутни заболувања. Некои се поважни од другите. Јас лично мислам дека даваме премногу вакцини и мислам дека равенката ризик/придобивка од секоја вакцина често е замаглена. Уште полошо, лагата дека вакцините го спасиле човештвото во дваесеттиот век, многу промотори на вакцини ги претвори во ревносни, иако нивните наративи едноставно не се поткрепени со факти. Но, во секој случај, земете вакцини колку што сакате, јас го почитувам вашето право да направите свој избор за медицинска нега.

 

Забелешка на авторот: Постојат два одлични ресурси што би ги препорачал доколку сте заинтересирани да нурнете низ зајачката дупка на вистинската историја на заразни болести. Првата е неверојатната книга Dissolving Illusions, од Сузан Хемфрис. Вториот е сеопфатен напис од Роман Бистриани со наслов, Measles: The New Red Scare. (Ако го прочитате, ќе бидете длабоко разочарани од медиумската возбуда – немојте да кажете дека не ве предупредив!).

Новинарот Лоренс Соломон има напишано и две одлични написи за морбилите: 1) Lawrence Solomon: The untold story of measles и 2) Лоренс Соломон: Вакцините не можат да спречат појава на морбили.

 

 

 

Автор: Џеј Би Хендли

 Џеј Би Хендли е бест селер автор на „Како да се стави крај на епидемијата на аутизам“ и коавтор на „Потценет: чудо за аутизам“ со неговиот син Џејмисон. Тој е почестен дипломец на Универзитетот Стенфорд.

 

2024 © Developed by PROCESS IN. Hosted by  INHOST.