До Основниот суд __________________________________, оддел за прекршоци

Дело бр. _____________________________________
		(број под кој се води делото)
Од _________________________________________________
		(вашето име и презиме)

Предмет: Жалба на пресуда на основниот суд

Почитуван суде, 

Пред Основниот суд се водеше прекршочна постапка, врз основа на законот за прекршоци против мене, поради наводно прекршување на членот 33 став 2 од Законот за заштита на населението од заразни болести (во понатамошниот тескт:ЗЗНЗБ). 

Во истата Пресуда има Погрешна примена на материјалното право

Пред се , прешкршочниот суд, воопшто не ги зел во разгледување врз кои се темели нашето тврдење дека сме неосновано обвинети.

Пред Насловниот суд во прекршочна постапка врз основа на законот за прекршоци (Сл. Весник 26/06, 51/2011, во понатамошниот текст: ЗП) против мене, од страна на Министерството за здравство (во понатамошниот текст МЗ), поради наводно прекршување на членот 33 став 2 од Законот за заштита на населението од заразни болести (во понатамошниот тескт:ЗЗНЗБ), за невакцинацирање на нашето дете  бараше санкција кон нас согласно членовите 33 и 34 од овој закон.
Како одговорни родители, одложивме одреден медицински - превентивен третман  на нашето дете (т.е. вакцинирање са одредена вакцина), се додека не бидеме прописно информирани и уверени со нешто што би требало декларативно да го унапреди здравствениот статус на нашето дете.  Не сакавме нашето дете да го изложиме краткорочно и долгорочно на здравствен ризик in concreto, ризик кој ние не сме спремни да ги превземаме. Впрочем, доколку истата е докажана и ефикасна онолку како што се говори од страна на МЗ,  не би имало никаков проблем, од соодветното лице од МЗ кое е задолжено за имунизација, да потпише под целосна морална, материјална и кривична одговорност, дека вакцините кои се вбризгуваат, дека се во секој поглед безбедни и ефикасни, како самите вакцини во целост така и поединечните состојки од која е составена вакцината, и дека од таквата постапка на МЗ нашето дете нема да има НИКАКВИ ПОСЛЕДИЦИ по неговото физичко и ментално здравје..	
Патерналистичкиот приод на медицината е одамна надминат и е заменет со начелото на информираност. Прекумерното и авторитативно покровителство од страна на државата, да се наложува и решава од името и за своите граѓани прашања од лична природа и да бара безусловно  потчинување беше својствено за еден период во кој личноста беше третирана без особена почит, а во името на општата благосостојба, која народот ја сруши и побара општество во кое тој како личност е неговиот центар и основа, темел.

Во медицината, информираната согласност означува дека откако пациентот ќе ги добие сите неопходни податоци за суштината на предложената медицинска интервенција , придобивките и ризиците поврзани со неа, ТОЈ, граѓанинот, донесува решение дали таа ќе биде извршена или не, односно во стриктна правна смисла претставува правен услов каде личноста дала согласност за постапки базирана врз одобрување и разбирање на фактите и импликациите на тие постапки. Тоа се потребите на поединецот да ги поседува релевантните факти и можноста за расудување
За жал, МЗ кое го иницира прекршочниот прогон, кој за жал, недоволно добро го познава домашното важечко законодавство во Република Македонија, па соодветно на тоа и не се придржува до истото, и соодветно на тоа поднело пријава која се темели на дерогирани членови од ЗЗНЗБ.
Општо е познато правното начело Ignorantia iuris nocet (непознавањето на правото е штетно) кое не го оправдува адресантот, во овој случај трпам штетни последици поради туѓото незнаење, во однос дека МЗ селективно, недопуштено и погрешно толкува еден член на еден пропис, игнорирајќи цела низа на закони, Конвенции и прописи, (многу од кои имаат повисока правна сила во скалилото на правните акти т.е. дерогираат една пониска правна одредба, која повторно сама за себе не ги задоволува правните стандарди на владеење на правото и начелото на законитост). 
Барам да го запре МЗ да ги крши нашите основни човечки и родителски права, како и правото на нашето дете – потенцијален пациент. Делото кое се става на товар, воопшто не е и не може да биде прекршок т.е.  не е казниво дело поради правните причини опишани во продолжение. Во таа смисла го потсетувам Судот на начелото на објективност,  односно член 15 од ЗКП(Сл. Весник 150/2010, 100/2012)
	Го молам судот да има предвид дека неточната квалификација и обидот за принуда на МЗ – се повеќе има негативно дејство во односот лекар - пациент и нужната потреба од доверба која е потребна во еден таков однос т.е. оневозможува вообичаена професионална комуникација која е од голема важност во слична или друга ситуација. 
Ваквата квалификација освен што е штетна, е комплетно неточна, правно дерогирана, а нашата постапка е сосема легитимна, и темелена на позитивната правна регулатива која во продолжение ќе ја образложиме. 

Имено,
Во законот за здравствена заштита (Сл. Весник Бр. 43/12, 145/12, 87/13, 164/13, 39/14, 43/14), може да се види дека нашето позитивно право му придава големо внимание на физичкиот интегритет и на правото на информираност.
Член 4
(1)	Секој граѓанин има право да ја остварува здравствената заштита со почитување на највисокиот можен стандард на човековите права и вредности, односно има право на физички и психички интегритет и на безбедност на неговата личност, како и на почитување на неговите морални, културни, религиозни и филозофски убедувања
(2)	Секој граѓанин има право на информации потребни за зачувување на здравјето и стекнување здрави животни стилови и на информации за штетните фактори за животната и работната средина кои можат негативно да влијаат на здравјето, како и на информации за потребните мерки за заштита на здравјето во случаи на појава на епидемии и други непогоди и несреќи кои можат негативно да влијаат на здравјето.“

Начелото на почитување на пациентот се дефинирани во Законот за заштита на правата на пациентите (Сл. Весник бр.82/08, 12/09,  53/11),  

Член 2.
Со заштитата на правата на пациентот се обезбедува квалитетна и континуирана здравствена заштита во согласност со тековните достигнувања во здравството и медицината, во рамките на системот за здравствена заштита и здравствено осигурување, соодветна на поединечните потреби на пациентот, со отсуство на каква било психичка и физичка злоупотреба, со целосно почитување на достоинството на неговата личност и во негов најдобар интерес.
                                 
Член 3
1)Заштитата на правата на пациентите се заснова на начелата на хуманост и достапност
2)Начелото на хуманост се заснова на: 
1) почитување на личноста на човекот, како хумано суштество; 
2) почитување на личната самоопределба; 
3) физичкиот и психичкиот интегритет на личноста, како и сигурноста на човекот; 
4) почитување на приватноста на личноста; 

Дека вакцинацијата Е МЕДИЦИНСКА ИНТЕРВЕНЦИЈА, несомнено е дефинирано во членот 4, став два од ЗЗНЗБ кој гласи:
2. ”Медицинска интервенција” е секој преглед, третман или друга активност со превентивна, дијагностичка, терапевтска цел или со цел за рехабилитација што ја презема овластен здравствен работник; 

Правото на информираност и правото на избор е посебно нагласено во ЗЗПП
Член 5
Пациентот ги има правата пропишани со овој или со друг закон ИЛИ СО РАТИФИКУВАН МЕЃУНАРОДЕН ДОГОВОР, КОНВЕНЦИИ, ДЕКЛАРАЦИИ И ДРУГИ МЕЃУНАРОДНИ ДОКУМЕНТИ што се однесуваат на заштитата на правата на пациентите.

Пациентот има право на остварувањето на правата, пропишани со овој закон, без дискриминација ........

Член 6
Правото на пациентот на учество во одлучувањето го опфаќа правото на информираност и правото на прифаќање или одбивање на определена медицинска интервенција.
				
Правото на одбивање на вакцинацијата, која е несомнено медицинска интервенција е регулирано во член 14 од овој закон кој гласи:

Пациентот има право да прифати или да одбие определена медицинска интервенција, освен во случаите на медицински интервенции чие одложување или непреземање би го загрозило животот и здравјето на пациентот, односно животот и здравјето на други лица или би предизвикало привремено или трајно оштетување на неговото здравје, односно здравјето на други лица.

Прифаќањето или одбивањето на определена медицинска интервенција пациентот го изразува со потпишување на изјава.
 
Правото на родителот да ја донесе одлуката од името на детето во смисла на член 14 е регулирана во член 15 од истиот закон, кој гласи:

„За пациентот кој не е при свест, за пациентот кој е примен во здравствена установа без негова согласност, за деловно неспособен или малолетен пациент, освен во случаи на неодложна медицинска интервенција, изјавата од членот 14 на овој закон ја потпишува неговиот родител, законскиот застапник, односно старателот.“

Во нашата правна регулатива, Законот за заштита на правата на пациентите во однос на членот 33 став 2 од Законот за заштита на населението од заразни болести - Законот за заштита на правата на пациентите станува lex specialis, бидејќи целосно ја дерогира неговата одредба, бидејќи самиот закон воспоставува определени ПРАВА. Тоа право е право да се одбие медицинска интервенција (Член 6, 14, 15). Истиот закон според член 4 став 1 точка 2, ја воспоставува и ја дефинира вакцинацијата како медицинска интервенција.   

Несомнено, членовите 5, 6, 14 и 15 од Законот за заштита на правата на пациентите го дерогираат  членот 33 став 2 Законот за заштита на населението од заразни болести, и следователно и членот 34 од истиот закон.

Прекршочниот суд ова воопшто не го зел во разгледување!!

Како lex specialis се јавува и Конвенцијата за заштита на човековите права и достоинството на човечкото суштество во однос на примената на биологијата и медицината, која е ратификувана (Сл. Весник бр.55/09), а меѓународните договори ратификувани од законодавниот орган, на формален начин се изедначени со домашните закони, а истите имаат поголема правна сила од домашните закони.

Во Преамбулата на истата Конвенција јасно и недвосмислено е наведено:

Земјите членки на Советот на Европа, другите држави и Европската заедница, потписници на оваа Конвенција
Имајќи ја предвид Универзалната декларација за човечки права, прогласена од страна на Генералното Собрание на обединетите нации на 10 Декември 1948 година,
Имајќи ја во предвид Конвенцијата за заштита на човекови права и основните слободи од 4 Ноември 1950,
...
Имајќи ја во предвид Конвенцијата за правата на децата од 20 Ноември 1989
Имајќи во предвид дека целта на Советот на Европа е постигнување на поголемо единство помеѓу неговите членови е дека една од методите која таа цел се постигнува е одржување и понатамошна реализација на човековите права и основните слободи
...
Убедени во потребната дека човечкото суштество и како поединец и како член на човечкиот род и признавајќи ја важноста на обезбедување на достоинството на човечкото суштество;

Одлучувајќи да ги преземе  сите неопходни мерки за зачувување на човековиот дигнитет и основните права и слободи на поединецот во однос на биологијата и медицината.	    

Додека во членовите 2 и 5 експлицитно е наведено дека правата на човекот се над правата на општеството, како и правото на доброволна согласност.

Член 2	
Интересите и добросостојбата на човечкото суштество ЌЕ ПРЕОВЛАДУВААТ ВО ОДНОС НА ЕДИНСТВЕНИОТ ИНТЕРЕС НА ОПШТЕСТВОТО или науката 

Член 5
Интервенција во областа на здравството може да се изврши ЕДИНСТВЕНО кога засегнатото лице доброволно ќе се согласи на тоа, врз основа на дадена информација. 

	Според тоа без ронка сомнеж  членот 33 а следователно и членот 34 ЗЗНЗБ се правно дерогирани и од Конвенцијата за заштита на човековите права и достоинството на човечкото суштество во однос на примената на биологијата и медицината, во смисла на членовите 2 и 5 од истата.
И оваа основа на нашата жалба прекршочниот суд воопшто не ја разгледувал!!!!
Делот од преамбулата е особено важен, затоа што поединци во целост погрешно сакаат да остават впечаток на стручната и другата јавност, со уверување дека постои наводна колизија (судир) на прописот (за да некој би толкувал на што да се даде предност), иако страните потписнички на Конвенцијата имаат јасно истакнато дека истата има за цел „...одржување и понатамошна реализација на човековите права и основните слободи“  и истата ја имала во предвид Конвенцијата за заштита на човековите права и основните слободи од 1950 година Конвенцијата за правата на децата од 1989 година, односно дека се работи за продолжение и надградување на  основните човекови права и слободи. 
Она што јавно не се зборува е фактот дека кога и некој би сакал да го форсира тоа промашено толкување, тогаш со примената на основните првни начела Lex posteriori derogat priori и Lex specialis derogat legi generali, повторно не би имало двоумење  дали да се применува цитираната Конвенција која е донесена покасно и која на потполн и недвосмислен начин уредува конкретно и специјално прашање – во овој случај тоа би било основно право на слободна информирана согласност и право да интересите на поединците имаат предност пред интересот на заедницата. 

Значи, според член 14 став 1 според Законот за заштита на правата на пациентите ( Сл. Весник бр.82/08, 12/09,  53/11) кој гласи „Пациентот има право да прифати или да одбие определена медицинска интервенција…“, како и според членовите 2 и 5 од Законот за ратификација на Конвенцијата за заштита на  човековите права и достоинството на човечкото суштество во однос на примената на биологијата и Медицината (Сл. Весник 55/2009), се од повисока сила, наспроти член 33 став 2 од ЗЗНЗБ, и тоа според член 118 од Уставот на РМ, кој вели:
 „Меѓународните договори што се ратификувани во согласност со Уставот се дел од внатрешниот правен поредок и не можат да се менуваат со закон“. 
Според член 26 и 27 Виенската конвенција за договорно право (Сл. Лист на СФРЈ бр.30/1972 година) „Секој договор што е во сила ги врзува членките и тие треба да го извршуваат добронамерно“, односно „Една членка не може да се повика на своето внатрешно право за да го оправда неизвршувањето на договорот“. Со одлука на владата,  на 23 мај 1999 година (Сл. Весник бр.37/99), Македонија и пристапи на Виенската конвенција за договорно право. Во регистарот на Обединетите Нации, Македонија е запишана,  како датум на пристапување се смета 08-07-1999 година, врз основа на сукцесија.  
Согласно амандман 25 став 1 од Уставот на РМ „Судовите се самостојни и независни. Судовите судат врз основа на Уставот и законите и меѓународните договори ратификувани во согласност со Уставот“ , членот 2 од законот за судови гласи 
„Судовите судат и своите одлуки ги засноваат врз основа на Уставот, законите и меѓународните договори ратификувани во согласност со Уставот„. 

Директната примена на меѓународните договори од страна на судовите може да се види во член 18 став 2 од законот за судови кој гласи 
„Кога судот смета дека примената на законот во конкретниот случај е во спротивност со одредбите на меѓународен договор ратификуван во согласност со Уставот ќе ги примени одредбите од меѓународниот договор, под услов тие да можат директно да се применат“

Од искључителна важност е Судот да ја има предвид пресудата по делото 42197/98 од Италијанката Иларија Салвети  на Европскиот суд за човекови права каде тој утврдува:

„Судот смета дека задолжителното вакцинацинирање како недоброволна медицинска интервенција е во спротивност со правото за почитување за личниот живот како што е загарантирано во член 8 од конвенцијата за човекови права и основни слободи“

Судот е должен да ги применува ставовите изречени во конечни пресуди на Европскиот суд за човекови права во Стразбур, според законот за изменување и дополнување на законот за судовите, (Службен весник на република Македонија бр.83 од 08.05.2018 год) во член 4:
„Во членот 18 став (3) зборот „запира“ се заменува со зборот „прекинува“. 
Во ставот (5) по зборовите: „Република Македонија“ запирката се заменува со точка и зборовите до крајот на реченицата се бришат. 
По ставот (5) се додава нов став (6), кој гласи: 
„(6) Судот при одлучувањето е должен да ги применува ставовите изразени во конечни пресуди на Европскиот суд за човекови права.”. 

Дополнително, предочувам дека неприменувањето на ставовите изразени во конечни пресуди на Европскиот суд за човекови права е потешка дисциплинска повреда и е основа за разрешување на судијата според член 18 став 8 од погоре наведениот закон.

Нашето родителско право, е темелено на детално истражување т.е. информирање од неброени стручни трудови и квалификувани извори на информации, како и бројните непосредни и посредни искуства со вакцините, слободно да донесеме свој суд и соодветна родителска одлука, бидејќи позитивното право на РМ тоа го дозволува.  

Како дополнение, слично како што во казненото и во прекршочното право важи начелото In dubio pro reo (Член 4 од ЗКП). Па така и родителите во сомнежот во што да веруваме, (здравствените работници, поради неинформираност, законски се принудени според ретроградниот-дерогиран закон, вакцинирањето да го вршат со закана за финансиска репресија врз родителите, наместо со силата на аргументите), имаат исклучиво право да донесат одлука во име на своето дете.
Уставот на Р.М. член 8 став 1 алинеја 1,3,11, нагласува дека Темелни вредности, помеѓу другите, на уставниот поредок на Република Македонија се:
-	основните слободи и права на човекот и граѓанинот признати со меѓународното право и утврдени со Уставот; 
-	владеењето на правото;
-	почитувањето на општо прифатените норми на меѓународното право;
Правото на физичкиот интегритет во Уставот на РМ е инкорпориран во Член 11 став 1 од Уставот на РМ кој гласи „ Физичкиот и моралниот интегритет на човекот се неприкосновени“, потоа во став 2 „Се забранува секој облик на мачење, нечовечко или понижувачко однесување и казнување“. Член 12 став 1 говори дека „Слободата на човекот е неприкосновена“ и таа слобода може да се ограничи исклучиво кога тоа е предвидено со Уставот, според член 54 став 2 набројани се исклучиво две можности кога тоа може да се направи, и тоа за  „време на воена или вонредна состојба според одредбите на Уставот.“ 
Врз основа на горенаведеното, делото со кое не товари не е прекршок дури ниту со потесно толкување на одредбите на ЗП, да делото да биде прекршок мора да биде правилно инкриминирано со прекршочното законодавство, што овдека не е случај бидејќи е прекршено начелото на законитост, член 3 од ЗП, и тоа не само во смисла на наводен прекршок, т.е. нашата постапка е директно допуштена со меѓународното право (што значи не е прекршок), но со тоа што всушност се бара од Судот да не казни се загрозува правната сигурност и владеењето на правото. Во таа смисла е повредено и начелото на објективност според Член 15 од ЗКП. 

Според член 5 од ЗП изречно е пропишано „Прекршокот е противправно дело кое со закон е определено како прекршок, чии обележја се определени со закон и за кое е пропишана прекршочна санкција.„ , додека со членот 3 „Никому не може да му биде изречена прекршочна санкција за дело кое, пред да е сторено, не било со закон определено како прекршок и за кое со закон не била пропишана санкција. “ . Како што веќе нагласив членот 33 став 2 од Законот за заштита на населението од заразни болести е правно дерогиран, и повеќе не е во правниот поредок на Р. Македонија.

Општото основно начело на законитост (nullum crimen, nulla poena sine lege) како во казненото, така и во прекршочното законодавство бара и поставува јасни правила и доколку сите елементи кои го чинат казненото дело или прекршокот не одговараат на наброените претпоставки (lege scripta, certa, stricta, praevia), делото не постои. Се поставува прашањето како е можно МЗ да се повикува на правно дерогирана одредба, која повеќе не е дел од внатрешниот правен поредок во РМ.	  

Две работи се тука многу важни. 
1 . Со нашето родителско однесување не сe повредуваaт одредби од ЗП, бидејќи истото однесување е гарантирано со Уставот, законите и меѓународните договори и 
2. Никоја Демократска држава не би пребегнала така лесно по репресивниот систем со цел да се санкционира родителот, (евидентно и со површен поглед врз праксата за исти работи во Велика Британија, Шведска, Шпанија, Португалија, Норвешка, Холандија, Луксембург, Литванија, Ирска, Исланд, Германија, Финска, Естонија, Данска, Кипар, Белгија, Австрија), под изговор да се подигне квалитетот на определена здравствена заштита. За подигнување на определена здравствена заштита и нејзиниот квалитетот, во демократските држави постои дискусија, заснована на демократските начела, на аргументи и разговор, во земји каде што правата што произлегуваат од определени конвенции, очигледно им се поважни, а не со репресивни инструменти останати од тоталитаристички општества.
Суспендирање на ова право, освен што би било противуставно и неетичко, би било и исклучително опасен преседан кој отвора врата на разни злоупотреби од страна на одредени центри на моќ или од страна на поедини делови на извршната власт. 
Тоа е сон на секој тоталитарен режим, какво што нашето општество не сакаме и не би смеело да биде.

Во таа смисла и Судовите како третата власт, после законодавната и извршната власт, многу добро го знае постулатот Дозволено е се она што не е забрането, а членот 33 став 2 од ЗЗНЗБ е  всушност октроирана одредба, правно дерогирана, останата од едно друго време, за оја нема место во една современа демократска правна држава.   

Тука евидентно постои причина за исклучување на противправноста кои можат да настанат надвор од материјалното казнено (прекршочно) законодавство. Тие можат да настанат од некоја друга гранка на домашното право (на пример овластување од Законот за заштита на правата на пациентите), во  меѓународното право (на пример, Конвенцијата за заштита на човековите права и достоинството на човечкото суштество во однос на примената на биологијата и медицината, Повелбата за основните права на Европската унија) или со обичајното право (право на родителите да слободно носат одлуки кои се однесуваат на здравјето на нивните деца). Овие наведени причини за исклучување на противправноста укажуваат на две важни околности:
1. Причините за исклучување на противправноста не мораат да бидат предвидени со пишан закон (тоа може да биде обичајното право или прописи од понизок ранг), ниту мораат да бидат определени во степен како што се тоа обележјата на казнените дела.   Затоа начелото на законитост не се однесува за нив во оној облик што се однесува на  обележјето на казненото дело.  Тоа е оправдано бидејќи кај нив не се работи за претпоставка за казнување, туку за претпоставки за исклучување на казнувањето; 
2. Причините за исклучување на противправноста не мораат воопшто да бидат норми на казненото (прекршочното) право, тие можат да бидат и норми на некоја друга правна гранка (права на пациентите, основни човечки права, родителски права) ;

На тој начин доаѓа до изразување на единствениот правен поредок: тоа што е допуштено во другите гранки на правото на пример, во граѓанското или управното, дозволено е и во казненото право(или во конкретниот случај  она што е допуштено со меѓународното право, допуштено е и со прекршочното право). Правниот поредок би западнал во неподносливи противречности, ако со една гранка едно однесување е дозволено, а во казненото или прекршочното право истото е забрането. 

Начелото на единство на правниот поредок, не бара она што е забрането во некоја друга гранка на правото да биде забрането и во казненото право. Попречувањето на владението е забрането со нормите на граѓанското право,но со нормите на казните не е. Во тоа е смислата  барањето на казненото (прекршочно) право да биде последното средство (ultima ratio) затоа што тоа не се меша каде што заштитата на општеството на задоволителен начин се постигнува со средства на другите правни гранки.
    
Начелото Одлучување на начин поповолен за обвинетиот (In dubio pro reo), член 4 од ЗКП „За сомневањето во однос на постоењето или непостоењето на фактите што го чинат обележјето на кривичното дело или од кои зависи примената на некоја одредба од Кривичниот законик, судот ќе одлучи на начин поповолен за обвинетиот.“ – Одредба која самиот закон за прекршоци во членот 2 упатува на истата.

Од правна гледна точка, оваа цела ситуација е многу јасна и недвосмислена, спречува било каква „репресија“ на поединечни органи (кои селективно го познаваат правото и со самото тоа селективно ги применуваат правните норми, со што се создава правна несигурност), кршење на обичајните и законските права, како и принуда на родителите на носење на било какви одлуки за одгледување на своите деца.   

Ставот 1 и 3 од Член 40 на Уставот на РМ гласат, Републиката му обезбедува посебна грижа и заштита на семејството, односно, родителите имаат право и должност да се грижат за издржување и воспитување на децата.
Во таа смисла Законот за семејство (Сл. Весник Бр. 183/2014 – Пречистен Текст), е јасен по тоа прашање во членовите 44, 46 и 48.

Неспорно е дека исклучиво родителите, можат да донесат конкретна одлука во врска со своето дете, на начин за кој истите тие родители сметаат да е во најдобар интерес за детето.  Дури и во случаите кои се во согласност со Законот за семејство,  на поедини родители на кои им е ограничено или одземено родителското право, тогаш конкретната одлука ја носи старателот на детето. Како што може да се види, МЗ, како дел од извршната власт, односно бирократ, вработен во истото, не е овластен да донесува такви одлуки, ниту е овластен да ги ограничува правата на законските застапници на децата.  

Прашањето на вакцинирањето првенствено е правно прашање, затоа што обидот да се наметне на сила и со санкции за негово неизвршување претставува недвосмислено ограничување на човековите права, и слободи и во таа смисла и ограничување на родителските права, што се во рамките на обичајното право, законите и ратифицираните меѓународни конвенции, како и другите прописи во кои се штитат човековите права, на носење на слободна одлука, на право на избор, дали да се вакцинира или не. 

Поради се она досега наведено, ние како обвинети, сметаме дека е евидентно дека не сме го направиле делото кое не товари, и затоа
ПРЕДЛАГАМ
Апелациониот суд како второстепен суд, да ја уважи жалбата и првостепената пресуда да се преиначи или првостепената пресуда да се укине и предметот да се врати на првостепениот суд на повторно постапување и одлучување.

Со почит,

________________________________
	(потпис)

место ___________________, дата___________________